شهرسازان عزیز کودگانگی هایمان را کجا تاب دهیم؟
اینجا مریوان است، به اصطلاح شهری که دارای آداب و سنن و امکانات امروزی خودش است. از قبیل پارک،سینما،شهربازی،کلاس های اموزشی زبان های مختلف،گالری های دائمی، موزه و....
فصل تعطیلی است و گذران اوقات فراغت. می خواهم انشایی با موضوع (اوقات فراغت خودرا در حالی که مجبور بودید در مریوان باشید،چگونه گذراندید؟) نوشته باشم.
این تعطیلات خیلی خوش می گذرد آخر هر هفته به سینما لاله میرویم که جنب دخانیات است و آنقدر فیلم های جالب و دیدنی دیده ایم که البته خیلی هاش آموزنده بوده اند ، که نمی دانستیم می رسیم به جاهای دیگر!؟
تقریبا در هفته 3 روز به پارک ملت می رویم،آنجا خیلی بزرگ وقدیمی است و آنقدر جای بازی و تنفس دارد که خدا می داند و بس.
من نمی دانم از کسانی که این همه امکانات را صادقانه( که حق طبیعی خودمان است)فراهم کرده اند چگونه تشکر کنم!
دیگر زبانم قاصر است از توصیف اینجا از جاهای تفریحی گرفته تا مکان های فرهنگی و آموزشی اش که همیشه کمبود وقت داریم تا بتوانیم در طول هفته به همه سر بزنیم . و واقعا صادقانه بگویم مردم اینجا اصلا نه دچار افسردگی می شوند نه نا امیدی! اینجا بهشت است! بهشت گمشده ی زمین، که مایی که این جا هستیم اگر کمی به تناسخ باور داشته باشیم می فهمیم چرا به این بهشت برین پرت شده ایم.
خلاصه می خواهم بگویم هر چند تعطیلات اینجا زیاد است اما به راستی همیشه کمبود وقت داریم آخر حیف است از این همه امکانات و افراد لایق که در راس کارند و آنهایی که آموزش می دهند استفاده نکرد.
آقایان شهرساز،آخر ما چگونه از شما تشکر کنیم؟ ضمنا می خواهم از طرف همشهریان و همسایه ها
از بابت نرده های خوشگل و رنگارنگ لبه ی دریاچه کمال تشکر را به جا بیاورم، به راستی زیبا هستند.
آنها را از کجا آوردید؟
و جمله هایی هم که پشت صندلی های سیمانی نوشته بودید زیبایی عجیبی به دریاچه مان داده، جمله ها از خودتان بود؟
اکنون هم که دارم این ها را می نویسم به راستی اوقات خوشی را دارم می گذرانم، آخر فکر کدن بهشان هم آدم را شاد می کند.
این همه نعمت! امکانات!سنت های خوب!مردم مهربا و عاری از خشونت!مسئولین دلسووووووووز!!!و خیلی چیزهای دیگر.
به راستی سپاس؟!؟!؟!
